Dutch

Mijn naam is fibromyalgie en ik ben een onzichtbare ziekte.

Mijn naam is fibromyalgie en ik ben een onzichtbare ziekte. 
Ik ben bij je voor de rest van je leven. 
Anderen zien mij niet. 
Maar je lichaam voelt mij. 
Ik kan je aanvallen wanneer en hoe je wilt. 
Ook bij hevige pijn kan ik terecht. 
En als ik in een goed humeur ben, kan ik je ook verzekeren dat je overal pijn hebt. 


Weet je nog dat je je energie deed en iedereen veel plezier had? Welnu, ik nam deze kracht weg 
en gaf de vermoeidheid terug. 
Nu probeer je altijd plezier te hebben, maar ik haal je uit je droom en bezorg je in ruil daarvoor hoofdpijn! 
Ik kan je verzekeren dat je van binnen trilt en dat je het koud of warm hebt als iedereen zich normaal voelt. 
Oh ja, ik kan angstig en depressief worden.

Vraag het niet, maar ik heb jou om verschillende redenen gekozen. 
Voor dit virus dat nooit heeft bestaan ​​en nooit is hersteld, of voor een auto-ongeluk, of misschien zijn het de jaren van verwaarlozing na een trauma! Hoe dan ook, ik ben hier en ik blijf bij je! 


Ik hoorde dat je naar een dokter ging om van mij af te komen. Haha ik rol over de grond van het lachen haha, probeer het eens! 


Je moet gaan, eindelijk wil je voor veel doktoren van mij af. 
Je zit vast aan pillen, slaappillen, energiepillen. 


Je krijgt massages en deze wordt doorbroken door angst of depressie. 
U krijgt te horen dat als u uw pillen goed, maar schoon en uw oefeningen inneemt, ik zal vertrekken. 


Maar het ergste is dat hij het niet serieus neemt als hij tegen de dokter schreeuwt dat hij een normaler leven leidt.


Je familie, vrienden en collega’s? Ik zal naar je luisteren totdat je het beu bent hoe ik je laat lijden en ik een rotziekte ben. 


Ze horen je niet zeggen: “Tien jaar geleden? Tien dagen geleden! Sommigen praten ook achter hun rug als ze langzaam het gevoel krijgen dat ze hun zelfrespect 
verliezen. 


Je probeert altijd, tegen beter weten in, uit te leggen dat ze je begrijpen. 


Dit is vooral lastig als je als ‘normaal mens’ in het gesprek zit en ineens niet meer weet waar je het over had.

Ik hoopte dat dit geheim zou kunnen voortduren, maar nu wordt het ook gepubliceerd, zoals 
hieronder aangegeven:

De persoon met wie u een echt begrip en steun zult hebben om mij onder ogen te zien, zijn mensen die fibromyalgie hebben. 
Accepteer de minderheid die van mij houdt en steun heeft voor anderen.

Is het waar dat je verantwoordelijk moet zijn, omdat je moe bent omdat je pijn hebt en niet alles is zoals je wilt? 
Is het niet zo dat als je geen ziekte hebt, er nog een misverstand bestaat over wat je wel of niet doet? 
Het is zonder energieverspilling, dus je moet jezelf altijd afvragen: wat denk je nog meer?

Als er weinig energie is, is het beter om die aan leuke dingen te besteden en plezier te hebben in je leven, in plaats van boos te worden. 
Word je nu niet vreselijk moe van al die begripsproblemen? 
terwijl je zo snel zo moe bent?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *